Prolog

Szatynka szła powoli uliczkami Buenos Aires. Była wściekła na ojca, że ją tu przywiózł, z jej kochanej wsi. Nienawidziła go za to,  że tydzień temu musieli się wynieść. Nie mogła mu patrzeć w oczy. Tak bardzo tęskniła za stadniną, przyjaciółmi.....
Zastanawiała się nad tym co zrobi, jak się tam przeprowadzi. Tak, jutro kończy 17 lat, i będzie już pełnoletnia. Miała oszczędności.
Na jej urodziny przyjadą jej przyjaciele z prowincji. Z niczego się tak nie
cieszyła , jak to że ich zobaczy! Leon,Fran,Fede, Cami ,Maxi, Diego, Tomas, Ludmiła, i z resztą cała paczka.
Buenos Aires zawsze źle jej się kojarzyło. Chodź by  za to, że to tu zdarzył się ten potworny wypadek. 13 lipca. Najgorszy dzień w jej życiu.
Jej mama jechała wraz z tatą i koniem, Monaco, na zawody.
Była wielka mgła. Tir wjechał na drogę. nie było odwrotu. Ojciec cudem przeżył...
Ale matka i Monaco nie...
Violetta szybko odgoniła złą myśl, i wróciła do domu.



Szatyn usiadł na ławce w boksie. Popatrzył na konia czystej krwi arabskiej.
Wiedział, że bardzo tęskni za Violettą, zresztą on też.
- Stary, nie łam się. Jutro się z nią widzę. - powiedział do konia.
- Tobie się coś dzieje? - usłyszał.
- Federico, to ty... - szatyn odwrócił się.
- Tęsknisz za Violettą ,co? - Federico pogłaskał Burzę, konia Violetty.
Koń prychnął.
- Powiedzmy, że to znaczy tak - Fede uśmiechnął się do Leona.
- A propo, nie miałeś jechać z Ludmiłą na przejażdżkę? - zapytał Leon zmieniając temat, ponieważ nie mógł znieść myśli że będzie musiał z nim jeździć na przejażdżki. Nie to, że nie lubił Federa , tylko zawsze jeździł z Vilu.
- Byliśmy rano. - odpowiedział krótko.
- Yhym. - odpowiedział Leon.

        ***

No i mamy prolog.

 Co o nim myślicie?

Elle <3